Nice, Saoudiers en hospitality

In SAS Radisson hotel in Nice zoon opgehaald want klaar met stage van de Hogere Hotelschool. De keuken had ‘soupe de poisson’ gemaakt en met een behoorlijke fles witte wijn en stokbrood was dat een feest.

Op de terugreis alle ervaringen uitgewisseld. Twee maanden in de keuken en twee maanden in de bediening, in de vrije tijd stad en strand verkennen. Franse taal opgepoetst. Tijdelijke verkeringen versleten. Mooie leerzame periode. Niet alleen snij technieken aanleren en mooie dingen doen met simpele en luxe ingrediënten maar ook in de bediening excelleren.

Omgaan met mensen vanuit het dienstverlenend perspectief. Dat bracht plezier doch ook onverhoopte bevestiging van vooroordeel. Hiervan een voorbeeld.

Ontbijt voor twee mannen uit het Midden Oosten. Behoudens de huidskleur was een en ander ook gemakkelijk vast te stellen aan de hand van de kledij. Witte jurken, hoofdbedekking met band. Zoon meldt zich conform het dienstverlenend protocol met koffie. Een van de mannen blijft voorovergebogen over het ontbijt bord doch wijst zonder iets te zeggen met zijn vinger waar hij de koffie wil hebben.

Ik begrijp de gedachte die bij zoon opkwam om de kan koffie vol in zijn tronie te smijten. Hakmes en bijl niet voorhanden.

Ik probeer een en ander in historisch perspectief te plaatsen. Begin 1900 bestond het Arabisch schiereiland uit enkele handelssteden aan de kust en verder een paar dorpen bestaande uit lemen hutten met een muur er omheen zoals bijvoorbeeld Rhiad. De bevolking bestond uit rondtrekkende Bedouinen die nadat een plek was afgegraasd of geheel vervuild vertrokken naar een volgende locatie.

Abdul Aziz veroverde Rhiad en vermoorde de locale gouverneur. Vervolgens veroverde hij met behulp van de Bedouienen en met support van de religieuze sheiks het schiereiland op Jemen en een paar kleine staten na. Deze hadden Aziz tenslotte ondersteund. De hulp van de religieuze sheiks is nog steeds merkbaar door het vigerende geloof.

Jeddah, een eeuwen oude handelsstad, werd niet verwoest. De voornaamste familie was zo verstandig om toen Aziz met zijn leger kwam aanzetten om de sleutels van de stad aan te bieden. De banden tussen beide families is tot heden terug te vinden in de monopolie contracten die familie Ali Reza, postbus 1 in Jeddah, beheert.

Voor meer info over deze intrigerende geschiedenis leze men het boek ‘The Kingdom’ van Robert Lacey. Dan blijkt er een plas olie onder het zand te liggen. Dat wordt omgezet in geld en spulletjes. Handwerk wordt uitbesteed aan andere nationaliteiten. Rhiad is hoofdstad met de grote hotels, ambassades, kazernes, paleizen, universiteiten, academische ziekenhuizen, warenhuizen met bijbehorende infrastructuur.

Getalenteerde Saoudiers studeren aan de beste universiteiten. Saoudische prinsen en gelieerde figuren krijgen periodieke bijdragen die het Nederlands uitkeringsniveau ruimschoots overtreffen. Kopen de wereld op, van warenhuis Harrods tot voetbalclub.

De opvolging van Abdul Aziz verloopt via de oudste zoon tot aan de jongste die inmiddels ook reeds lang pensioen gerechtigd is. Geld en de hand aan de oliekraan biedt een hoop macht en daar maken de mannen breed gebruik van. Zij hebben zoveel haast om meer geld te verdienen dat goede manieren er soms bij in schieten.

Het komt voort uit arrogantie, de enkele goede niet te na gesproken uiteraard. Sorry, dat laatste is een verschrijving. Zoon is niet overtuigd, ikzelf eigenlijk ook niet.

Advertenties
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: