Rechtbankverslag

Het is vanwege werkdruk en tijdgebrek maar natuurlijk ook omdat de opperrechter vindt dat ik leuke stukjes schrijf. Of ik dus de algemene inleiding wil schrijven voor het pleidooi inzake de rechtszaak van de eeuw. Natuurlijk ga ik akkoord maar wel op één voorwaarde namelijk dat ik dit pleidooi zelf voorlees in de rechtszaal. Ik heb er namelijk een hekel aan als lui een verhaal schrijven en die dat dan vervolgens door een ander, een prinses bijvoorbeeld, laten voorlezen. Die vervolgens dan een bak narigheid over zich heen krijgt. Dat laten we dus niet gebeuren.

Het ontbreekt mij aan juridische achtergrond derhalve zal er voldoende ruimte zijn voor criticasters, spijkers op laag water zoekers, kraakpand advocaten, verantwoordelijke bewindvoerders en andere deskundigen om bij mijn pleidooi ‘de nodige kanttekeningen te plaatsen’, het een mening te vinden of af te doen als borrelpraat. Dit is tenslotte de gebruikelijke methode van de regerende ‘elite’ en grachtengordel bovenlaag om tegendraadse opvattingen te neutraliseren en of buiten spel te zetten.

Aldus: Geachte Edelachtbaren, inclusief mijzelf, verdachte, familieleden, vrienden, getuigen, vertegenwoordigers van de advocatuur, officieren van justitie, dames en heren van de media, officieren van de KLPD, allen hierna te noemen toehoorders. Wij leven in Nederland in een land met de beste regeringsvorm die de wereld te bieden heeft namelijk een democratie, gemakshalve toe te lichten als een systeem waarbij een veelheid van mensen verenigd in partijen invloed kunnen hebben op de besluitvorming in een land. Daarnaast is het plezierig dat er een scheiding is tussen de rechterlijke macht en de uitvoerende macht, waarbij de persvrijheid als onafhankelijke partij de gelegenheid biedt om de gang van besluitvorming op alle niveaus te controleren, te kritiseren en op te reageren.

Ongetwijfeld kunt u vinden dat dit een wat al te frivole uitleg is. Dat is jammer voor u want ik ben nu aan het woord. U kunt van mening zijn dat ik te romantisch georiënteerd ben.

Ik vraag u enig geduld want u zult later beslist op deze mening terugkomen. Ook onze rechtsvorm is de beste dat de wereld te bieden heeft en niet alleen vanwege het feit dat ik mijn salaris van het ministerie van justitie ontvang. Vooral vanwege het uitgangspunt waarbij iemand pas schuldig wordt bevonden voor het plegen van een delict na volledige bewijsvoering. Delict is jargon voor de drie o’s: oplichting, omleggen en ontvreemding; vroeger waren het de vier o’s maar overspel is inmiddels volksgebruik geworden, onder andere bij voetbal. Eerst nadat volledig en objectief bewezen is dat een verdachte dit delict ook heeft begaan wordt de kandidaat schuldige schuldig bevonden.

De bewijsvoering is gehouden aan de rechterlijke macht en aan de opsporingsinstanties en dat natuurlijk geheel op kosten van de belastingbetalende burger. Dat ‘outsourcen’ van de rechtspraak naar de overheid is natuurlijk een goede zaak. Wij willen ten slotte niet terug naar een tijd waarin de al ons onrecht aangedane narigheid zelf moesten vereffenen. Of wel?

Want geachte toehoorders beseffen wij wel aan welke narigheid en de kosten hiervan inmiddels de Nederlanders gewoon zijn geraakt? De gemiddelde burger, dus zowel bemiddeld als onbemiddeld, kan in de loop van zijn leven in dit land wachten op tasjesroof, inbraak, diefstal, pasjesmisbruik, pistool op het hoofd, gijzeling, moord en vervolgens wachten op de politie. U kunt via internet aangifte doen, KPN sluit u aan. Maar er is meer. Beseft de burger wat er aan criminaliteit verrekend is in de consumentenprijzen. De kosten van diefstal door klanten en eigen personeel in bijvoorbeeld supermarkten is verrekend in de prijzen die de burger aan de kassa betaalt.

Verzekeringspremies zijn te hoog doordat personen en bedrijven te hoge schade claimen. Natuurlijk ook omdat de verzekeringsbedrijven, die ten onrechte verzekeringsmaatschappijen worden genoemd als ware sprake van iets maatschappelijks, rekening moeten houden met de uitkering aan aandeelhouders. Zo zijn er legio kosten die te maken hebben met fraude en diefstal die in de consumentenprijzen zijn verwerkt. De keurige-, God vrezende burger betaalt.

Dan de rechtstreekse kosten zoals Febo, of is het Veni, goedgekeurd sluitmateriaal op huis en brommer. De kosten van een blaffer, hiermede doelend op een huisdier dat 24 uur per dag in het huis de oren open houdt en lawaai maakt bij onraad. Het beest moet wel maaltijden genieten en af en toe naar de dierenarts, derhalve een kostenpost. Dan aandacht voor de tijd die de gemiddelde burger kwijt is aan het nemen van preventie maatregelen tegen diefstal. Ik noem u slechts het dagelijks uitnemen en plaatsen van een radiofrontje in uw vervoersblik. Gemiddeld 200 keer per jaar bent u 2 minuten per dag kwijt aan het uithalen van deze ‘display’ en 5 minuten voor het plaatsen van deze radio, hierbij ingerekend dat het gemiddeld 30 keer zoeken is, want waar is dat rotding ook weer gebleven.

Inmiddels loopt een veelheid van verdachten buiten en bedreigt onze samenleving en rechtsorde. In nieuwjaarstoespraken en bij pensionering van een of ander opperhoofd vernemen wij dat ook. Naast een ruime hoeveelheid criminele autochtone Nederlanders passeren criminele Joego’s, Bulgo’s, Marokkanen, Turken, Kampers en ander tuig de revue. Wat doen we eraan. Wat kunnen we eraan doen. Niets. Of toch?

In een boek van Harold Robbins verhaalt deze over een cowboy, een oldtimer, die wilde paarden voor hem temt en africht. De baas, we zouden hem nu groot aandeelhouder noemen, staat naast de ‘corral’ te kijken en ziet de man ploeteren met een onwillig paard. De baas stapt over de omheining en geeft het paard een vuistslag op de neus. Partij voor dieren bestond nog niet in die dagen. Paard kijkt verrast op. Oké zegt de baas nu kun je hem temmen.

Als wij die ingreep nu eens extrapoleren naar onze situatie. Stel je zegt tegen die Amerikanen, luister, wij helpen jullie met die ‘shit’ in Afghanistan en kunnen jullie ons helpen. Hoe, zal dan gevraagd worden. Wij stellen dan als volgt voor. Jullie ‘army’ besteedt vuil werk uit aan het bedrijf ‘Blackwater’ en die moet Irak uit. Laat een peloton of twee via Schiphol reizen en ze krijgen van ons een maand doorbetaald verlof. Met een lijstje namen van lui waar we definitief van af willen. In Rio en Jakarta is die methode in het verleden met zeer veel succes toegepast. Met plezier stel ik een logeerkamer ter beschikking.

Natuurlijk gaf het een hoop ophef van fatsoenscommissies en werd ook wel eens een verkeerde vermist. Als dat hier zou gebeuren regelen we een stille omloop met een paar stemmig geklede gezagsdragers en een hulpprinses in de voorste rij. Nu zult u zich afvragen hoe een rechter op zulke gedachten kan komen. Twee redenen. In de eerste plaats luister ik naar ‘praat van het gewone volk’. In de tweede plaats omdat ikzelf ook ongelooflijk boos aan het worden ben over al die maatregelen die ik moet treffen om een beetje veilig over straat te kunnen en vanwege al die verborgen kosten die te herleiden zijn tot kleine- en grote criminaliteit in dit land. Het is dus met groot genoegen dat ik vandaag voor u sta en mij zal dwingen in evenwichtige jargontaal en op basis van alle palavers en leugens van de afgelopen maanden in deze bunker u het vonnis voor te lezen.

Advertenties
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: