Zaterdag in Blaricum

Om half acht in de ochtend bij de slager in het dorp. Mevrouw voor mij is aan de beurt. Op zich geen parelketting/mantelpak type, ook geen Poolse prostituee. Dan het geluid dat er uit komt: ‘mag ik twee ons rowe ham?’ Ik wend me af en ween bitter.

Bij de warme bakker heeft een verbouwing plaats gevonden. Ik bedoel hier niet een plaatselijke schone die verbouwd is maar de winkel. Mooie afwerkmaterialen met meer ruimte voor de klant. Dit is echter ten koste gegaan van de ruimte waarin de medewerkers zich moeten bewegen en bukken om de ‘pistoletjes’ en zo in papieren zakken te proppen. Tevens is er een oven in de winkel geplaatst, waarschijnlijk om het bakproces dichter bij het volk te brengen. Het gevolg hiervan is dat de baklucht van de vette croissants nadrukkelijk aanwezig is. Klanten met een gevoelige maag vluchten naar Albert Heijn.

Toch is het voor mij de mooiste gelegenheid om op die ene dag in de week de boodschappen te doen voor een ontbijt met vers brood en geperste sinaasappels. Zowel voor de fiets als voor de auto is plaats. Mensen begroeten elkaar en omdat het er weinig zijn is geen sprake van lemmingen gedrag. Naast de kakmadam staat de boer en de fietsenhandelaar. Ik moet echter niet verzuimen de zakelijk geslaagde mannen te benoemen. Met te luide stem converseert het met collegae over de hockey van dochterlief en dat men net terug is uit Parijs.

Met het part-time werken als winkelmeisje doe je een grote hoeveelheid levenservaring op met dito mensenkennis. Dat is ongetwijfeld meer waard dan het jeugdpuisten loon dat aan het eind van de maand wordt afgerekend.

De ochtend vordert. De Telegraaf doorbladeren en het NRC lezen. Eerste tekenen van leven van mijn kinderen. Daarna met de hark en een kruiwagen het andere blad te lijf. De container is half vol. Ik schat de inhoud op 2,75 miljoen bladeren. Tijdens het schoonmaken van de tuin komen de meest briljante ideeën bovendrijven. Zoals: had je dit niet beter door de tuinman kunnen laten doen? Of is het therapie.

Dat gaat zeker op voor de overbuurman. Een belegger van professie, het woord alleen al. De man is wekelijks bezig met het in vorm knippen van zijn haag. Naast de electrische heggeschaar hanteert deze tuin amateur een neusharenschaar voor de details. Zijn echtgenote heeft hij binnen vastgebonden, veronderstel ik. Hoe zij eruit ziet is mij niet bekend. Dat kan twee oorzaken hebben. Of het ziet er niet uit, hetgeen het meest voor de hand ligt of zij is in een hoeveelheid ongebluste kalk achter in de tuin gedumpt onder de composthoop.

Een andere overbuurvrouw was meer prominent aanwezig. Mensen die niet geloven in mijn monogame attitude zouden zelfs spreken van een affaire. Het is tijd voor een biertje. De ochtend neemt afscheid, de middag dient zich aan. Mijn Apple MacIntosh flitst aan en popelt van werklust. Ik ook. We maken samen een paar documenten. De lezer gaat er meer van vernemen. Vanavond kijken naar het Nederlands voetbalelftal op tv. Het is zoals John Lennon ooit al meldde: ‘a splended time is guaranteed for all’.

Advertenties
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: