Monthly Archives: februari 2011

Telefoongesprek na winnen voetbalwedstrijd

Euforie was er alom. Natuurlijk was tegen Loosdrecht reeds geconstateerd dat er progressie zat in het elftal. De schreeuwers eruit in de plaats hiervan harde werkers met talent. Bloemenkwartier was in de loop van de seizoenen altijd een tegenstander waarvan met overtuigende cijfers werd verloren.

Trouwens van welk elftal werd in de afgelopen jaren niet verloren. Zonder overdrijving kan worden gesteld dat ons team overeind bleef door bijzondere kameraadschap. En dat in een tijd waarin het woord ‘kameraadschap’ nog steeds enigszins communistisch en vooral behoorlijk ouderwets klinkt. Ik ben blij en opgetogen.

Ik bel naar huis. ‘Met mij’ zeg ik, ‘wij hebben met 10 –1 gewonnen’. ‘Heb jij gescoord?’. ‘Nee, want ik was de scheidsrechter’. ‘Hebben jullie daardoor gewonnen?. ,Nee, natuurlijk niet want ik ben correct in mijn beslissingen’. ‘Daar merk ik anders in onze relatie niets van’. ‘Wat is dat nu weer?’. ‘Waren er ook toeschouwers?’. ‘Ja, wel tien, voornamelijk van de tegenpartij’. ‘Was zij er ook?’. ‘Nee, natuurlijk niet wie bedoel je trouwens en waar gaat dit over’. Nou je weet wel’. ‘Ik weet xxxxxxx  niks,  ik bel naar huis met positief nieuws en dreig te worden afgeserveerd met allerlei rioolgossip’. ’Helemaal niet, ik heb voldoende reden om deze vragen te stellen’.

‘Wacht even ik was vandaag gewoon amateur scheidsrechter in een amateur voetbalwedstrijd en dat is een spelletje waarbij 22 mensen een bal achterna rennen en trachten deze in een net te dumpen en volledigheidshalve kan ik melden dat in ons team sex voor de wedstrijd verboden is, ook met eventuele vriendinnen, en dat na de wedstrijd niemand er zin in heeft, ook al komen zij fris onder de douche vandaan’.

Deze laatste opmerkingen brengen geen vrede. Ik constateer dat de verbinding reeds verbroken is. Kunnen we de zondag overslaan en gewoon maandag direct naar werk gaan? Dat wordt volgende week weer een gesprek met de psycholoog, schoonmoeder en of andere ervaringsdeskundigen. Maar we hebben vandaag toch voortreffelijk gespeeld en met 10 – 1 gewonnen? Met glansrollen van eenvoudige amateurs en niet te vergeten de amateurscheids die hoopte op de juiste momenten de juiste beslissingen te nemen. Bob besluit alsnog over te gaan tot een biertje.

Bovenstaande telefonische dialoog is volledig fictief en heeft op generlei wijze betrekking op relaties van levende dan wel uit het aardse bestaan ontheven, dan wel heilig verklaarde personen, aangetrouwd en of bekenden van voetbalclub bestuur en personeel. Elke gelijkenis met onszelf in dit kader is volkomen uit de lucht gegrepen.

Scheidsrechter voetbal bij Oude Mannen

Tijdens en na mijn acteren als scheids bij de wedstrijd OSO Vets tegen IJsbeervogels kwamen nog al wat emoties los. Er blijkt een email bij de Vets terechtgekomen waarin één en ander werd benadrukt. Deze mail zal mij nog wel bereiken. Toch alvast een reactie. Laat ik beginnen te stellen dat ik fouten heb gemaakt. Het toekennen van een strafschop tegen de Vets was een betwistbaar besluit. De enkele terras deskundige vond het overigens een juist besluit, waarbij direct kan worden gesteld dat in een voetbal wedstrijd elk besluit betwistbaar is. Ook al is het een juist besluit het zal altijd betwist worden door de tegenstander.

Het is soms vermakelijk te zien hoe dan oude koppen een haast kinderlijke uitdrukking van verongelijktheid tonen als ware hen de favoriete knuffel onterecht afgepakt. Een tweede fout die ik bij herhaling bewust heb toegepast is het voorbijgaan aan fouten van de Vets en niet af te fluiten. Dit in het kader mijn eerste vergissing te compenseren. Veel waardering van de Vets leverde dit niet op terwijl het humeur van de IJsbeervogels er niet beter op werd.

Tijdens de wedstrijd werd vanaf de harde kern vanuit de houten loge aan de zijkant luidkeels melding gemaakt van de door hen veronderstelde tekortkomingen mijnerzijds. ‘Kijk uit je doppen, ben je doof’ naast andere mededelingen die blijk gaven geen vertrouwen te hebben in mijn zowel fysieke mogelijkheden op ander terrein als wel intellectuele vermogens. Ik heb dat gelaten voor wat het was in het besef dat elk oordeel over een ander een oordeel over jezelf is.

Ook na de wedstrijd vroeg een mevrouw, kennelijk geparenteerd aan één van de Vets, of zij mij iets kon zeggen. Natuurlijk mevrouw. U moet eens op bezoek gaan bij ‘Spec Savers’ en bij ‘Groeneweg gehoorapparaten’. Ik heb haar hartelijk bedankt voor dit welgemeend advies en haar toegevoegd dat ik niet ben ingehuurd om te ‘luisteren’ of om te ‘kijken’ doch slechts alleen om te ‘fluiten’. Ik geloof niet dat dit een voor haar bevredigend antwoord was.

In de kantine kreeg ik van een enkele Vet een bemoedigend schouderklopje, dit vermoedelijk ter compensatie van het gebral in de kleedkamer alwaar onofficiële woordvoerders, dat wil zeggen zij met de luidste of grofste stem, hun oordeel over de gang van zaken kenbaar maakten, hierbij hun eigen, al dan niet onsportieve rol, onbesproken lieten.

Terug naar de wedstrijd. In de tweede helft maakte Vet aanvoerder mij attent op dreigend confrontaties tussen een IJsbeervogel employee en JP, aan de andere kant van het veld moest worden opgelet voor een verdediger van IJsbeervogels die veel te hard de spitsen van de Vets dwarszat. Het ware beter geweest indien ik hierna gewoon elk fysiek contact zou hebben afgefloten en is een kaartje zou hebben uitgedeeld. Die les heb ik geleerd.

Bij eventuele toekomstige wedstrijden waarbij mijn sociaal maatschappelijk werk gewenst is zal vanaf het begin bij elke actie die lijkt of ruikt naar een overtreding afgefloten worden. Vervolgens zal ik enige tijd nemen om verslag te schrijven van het gebeurde, al dan niet een presentje uitdelen in de vorm van een gekleurde kaart. Deze kaart zal niet in de kantine door Vets of bezoekend volk met de aanbieding van een biertje worden weg geluld, om daarna de heren te verzoeken het spel te hervatten.

Ook rand deskundigen kunnen rekenen op stilleggen van de wedstrijd waarbij ik de tijd zal nemen om genoemd volk toe te spreken en ander gedrag af te dwingen ter voorkoming van voortijdig eindsignaal. Ik vraag mij uiteraard wel eens af waarom ik dit niet gehonoreerde luizen baantje zo leuk vind. Het simpelste is te zeggen ‘iemand moet het doen’. Er zal wel een betere reden zijn en als ik die ontdek zal ik het melden.

 

Meer aandacht voor sanitair bij renovatie van luchthavens?

In die landen waar ik kom zie ik dat zeker plaatsvinden. Wat tevens opvalt dat zelden een deskundige uit het vakgebied schoonmaakonderhoud wordt betrokken in de aanloopfase van de plannen. Veelal in de afbouwfase wordt het schoonmaakbedrijf binnengeroepen voor het gebruikelijke vragenlijstje over toe te passen methodes en producten. Te laat. Mijn advies is juist om een deskundige reeds aan de tekentafel in te schakelen. Laat deze meedenken en adviseren over inrichting, techniek, ICT en afwerkmaterialen. Dat laat zich zeker terugbetalen in oplossingen die de komende tien en meer jaar schoonmaakonderhoud van toiletten positief zullen beïnvloeden. Voorbeeld? Hangende toiletpotten. Volgens bouwbesluit of omdat de industrie van oude gegevens uitgaat worden deze op een bepaalde hoogte gemonteerd. Mijn advies is verhoog dit met tien tot vijftien centimeter. Het resultaat is meer gebruiksgemak en minder vervuiling op de vloer bij staand gebruik. Ander voorbeeld: in veel sanitair op luchthavens tref ik teveel afvoerputjes aan in sanitair groepen. Eén is genoeg voor eventuele mankementen aan watertaps. Schoonmakers maken voor dagelijkse schoonmaak geen gebruik van afvoer- of schrobputjes, die overigens veelal te klein zijn om (schrob) water gemakkelijk af te voeren. Bij het echte vloeronderhoud maken zij gebruik van een waterzuiger. In het algemeen wordt naar mijn mening veel te traditioneel gedacht bij het ontwikkelen en renoveren van sanitairgroepen. ICT en innovatie wordt zelden toegelaten. Dit valt te betreuren daar in de beginfase van de plannen dit juist meer dan een aandachtspunt zou moeten zijn.