Monthly Archives: maart 2011

Schoonhouden van een streekziekenhuis

Vroeger heette een ziekenhuis in de regio een streekziekenhuis. Die benaming werd om twee redenen afgeschaft. Enerzijds vanwege de regionale beperking die de naam in zich droeg en anderzijds bleek het vanuit public relations aspect onhandig in een bedrijfsnaam te laten blijken dat je streken uithaalt. Op zandgrond ergens in Nederland staat zo’n streekziekenhuis, een fusie van drie kleinere tehuizen. De schoonmaak voor het grootste deel in eigen beheer, enkele onderdelen uitbesteed aan een klein schoonmaakbedrijf en aan een glazenwasser. Inkoper H. wordt zelf een keer opgenomen voor een routine operatie. Naarmate hij weer helder om zich heen kon kijken, op zaal met vijf andere patiënten die hem uit de slaap hielden, viel hem de schoonmaak op. Dat wil zeggen het ontbreken ervan. Een leer moment heet dat tegenwoordig. De zelfverdediging reactie van hem, zoals gebruikelijk, wie kunnen we er de schuld van geven. Narigheid, dat ben ik zelf, constateert inkoper H.

Spoedig waart het gerucht rond dat sprake was van een inschrijving op het schoonmaakonderhoud. Een groot schoonmaakbedrijf, met een hoop ambitie maar nog geen opdrachten voor ziekenhuizen, meldt zich bij inkoper H. Een briljant commerciëel vernuft in de vorm van de heer van E. wordt de praatpaal. Een fatale kennismaking zou later blijken, inkoper H. zonder kennis van zaken van schoonmaakonderhoud en van E. zonder kennis van ziekenhuizen.

Inkoper H. was niet corrupt, wellicht ook vanwege het feit dat hij nogal bang was uitgevallen. Een nieuw orgel bij hem thuis laten bezorgen was dus niet nodig. Bovendien had inkoper H. al een orgel waarmee hij samen met een collega op Rijnreizen vele bejaarden vermaakte en wellicht nog een andere kajuit kon betreden voorafgaand aan de voor hem gereserveerde.

De pogingen van de kleine schoonmaakbedrijven die reeds meer dan 20 jaar voor het ziekenhuis hadden gewerkt mee in te mogen schrijven bracht geen resultaat. Inkoper H. en van E. zetten zich op een zomeravond aan een tafeltje in de achtertuin, tevens plein, bij inkoper H. Een hoeveelheid gegevens werd uitgewisseld waardoor het voor hen en later ook voor anderen geen verrassing bleek dat de gunning naar het bedrijf van sales directeur van E. ging.

De order werd intern aan de productie overgedragen waarbij de betreffende regio directeur het dossier vervolgens aan een regio manager overliet, die het werkdossier (uren en werkprogramma’s) vervolgens weer overdroeg aan een interim rayonleider.

Personeelszaken op het hoofdkantoor ging aan de slag voor de nieuw in te huren schoonmakers. Een advertentie bleek niet nodig want er waren reeds veel dames van Marokkaanse afkomst die zich hadden aangemeld, na instemming van hun echtgenoot om onder voorwaarden aan het arbeidsproces deel te mogen nemen. De vraag inzake basis kennis van de Nederlandse taal stond nog niet op het inschrijf formulier. Deze lacune was oorzaak dat het bedrijf in snel tempo met pictogrammen ging werken, hierbij de noviteit als pure innovatie introducerend. Werkkleding werd gedistribueerd, de meeste maten S en M moesten enkele dagen later worden omgewisseld in XL, enkele jaren later in XXL.

Enige jaren later na wisseling van de directie in het ziekenhuis werd het beleid gewijzigd, inbesteding werd de norm. De reden spreekt voor zich, want het kon kennelijk allemaal beter. Alle schoonmakers in eigen dienst. Plezierig voor de schoonmakers die zich nu konden aanpassen aan het werk tempo van het ziekenhuis. Inkoper H. jubileerde. De uitnodiging om op dit evenement te verschijnen was opgevrolijkt met een envelop symbool. De envelop kon worden gedeponeerd in een glazen schaal met een zodanig nauwe opening waardoor het niet geautoriseerd leeghalen niet tot de mogelijkheden behoorde. In een korte toespraak waarin inkoper H. de bezoekers bedankte voor de samenwerking en steun in lastige tijden deelde hij tevens mede dat hij per dezelfde datum met pensioen ging. Hij zou zijn collega’s en dienstverleners zeker gaan missen.

Nieuwe facilitaire collega’s aan het bewind met weinig ruimte om te wijzigen vanwege de vaste dienstverbanden in de schoonmaak. Interim directies en managers kwamen en gingen, maar de schoonmakers bleven in hun vaste ritme. Optische verbeteringen werden uitsluitend zichtbaar in de vorm van nieuwe ziekenhuis werkkleding. Vanwege bezuinigingen noopten het management over de grenzen te kijken. ‘Benchmarken’ dus. Hemeltje lief, de m2 prestatie blijkt aanmerkelijk lager dan het landelijk gemiddelde, zelfs nadat de belachelijk en onhaalbare productie normen van de vijf bepalende schoonmaakbedrijven uit het overzicht zijn verwijderd. Het ziekteverlof bij de vast dienstverband schoonmakers blijkt echter 3 x hoger te liggen dan landelijk. Zelfs wordt een interim manager uit de schoonmaakbranche ingehuurd teneinde orde op zaken te stellen. Als die orde komt zal het nog wel een halve generatie duren. Over wat die orde zal inhouden kan ik geen voorspelling doen. U wel?