Monthly Archives: juli 2012

Een vrije dag

Mijn werkgever reageerde verbaasd en verongelijkt. Ik neem een vrije dag. Hoezo vrije dag. Je hebt altijd al vrij. Daar ga ik niet mee akkoord. Daar ga je nog meer van horen.

Ik deel mezelf mee dat ik een vrije dag neem en vervolgens zeg ik tegen mezelf als werkgever dat het niet door kan gaan. Dus toch naar kantoor. Wel om vier uur in de middag thuis. Alleen de hond is blij. Ik zet de tv aan en zap langs een paar probleem reportages en reclames om vervolgens bij Dr. Piel uit te komen. Fantastisch.

Dit programma is het beste te bekijken als je breed beeld hebt vanwege al dat grote- en te dikke volk dat de revue passeert en natuurlijk dr. Piel als het stralende middelpunt.

Ik veronderstel dat de man een laag salaris/grote winstdeling heeft afgesproken met de televisie maatschappij. Die geloofde er namelijk niet in dat je succesvol kon zijn met het voor de buis halen van kastenvol ‘fly over people’. Hiermee de 200 miljoen mensen duiden waar je over heen vliegt van San Francisco naar New York. Het onderwerp? De meest sociale armoede en narigheid open en bloot voor de buis te brengen.

De tv maatschappij had ongelijk: het werd een grandioos succes. Het maakte van dr. Piel een miljonair, die overigens een miljoen dollar heeft geschonken aan goede doelen. Natuurlijk vanuit de wens om goed te doen en niet om zijn eigen inhaligheid te verdoezelen. Zelden zo’n doe het zelf deskundige gezien die met een uitgestreken gezicht zoveel basale huis, tuin en keuken adviezen geeft met een aureool alsof het afkomstig is van psychologie op Freud niveau.

‘Wat dacht je toen je zag dat je vriendin het met een hond deed?’ De hele familie kijkt mee op de tribune. Economisch voordelige formule. De slachtoffers kosten op een consumptiebon na niets en de meegekomen applaus familieleden en buurlieden zijn ook gratis. Dus alleen de huur van de studio, de ‘crew’ en natuurlijk de recette opbrengst van dr. Piel.

Ik wil nooit meer om vier uur thuis komen, nou ja misschien om vier uur in de nacht.